In 1980 was er nog geen standaard manier om op een beeldscherm te tekenen. En ook de snelheid was een probleem, beginnend met een zelfgebouwde computer (6809 processor van Motorola, 1Mhz, 1Mb geheugen en Uniflex als operating systeem) hebben we een grafisch beeldscherm gebouwd. Eerst met 100 x 100 pixels en wat later met 256 x 256 pixels. Elk pixel kon apart aan of uit worden gezet. Maar voordat daarmee een letter­ont­werp­programma is gemaakt, moet eerst veel basale software worden ontwikkeld: het tekenen van een lijn, een boog, interactie met een muis en toetsenbord en het lezen en schrijven van een letter naar een file.
De eerste versie van iets wat op een letter­ont­werp­programma leek was “Plotr”. Het systeem was zo traag in het tekenen van de bogen dat dit pas werd gedaan als de muis werd losgelaten. Interactief een lijn op het scherm tekenen kon alleen door de pixels om te keren op plek waar twee lijnen snijden. Het overelkaar heen leggen van vormen zoals tegenwoordig gebeurt was veel te langzaam.
Als principe voor het tekenen van de bogen werd het algoritme van URW – Ikarus – gebruikt. Het interpolerende principe (alle digi­ta­li­serings­punten liggen op de contour) maakte het mogelijk om de vormen te digitaliseren met een digitizer vanaf werktekeningen.
Door de grove resolutie van 256 pixels kon een curve pas goed beoordeeld worden door het beeld uit te vergroten. Maar dan was niet de hele vorm zichtbaar. Ook het invullen van de lettervorm was met de snelheid van de 6809 processor niet mogelijk.


Met de komst van de Apple Macintosh was het snelheidsprobleem deels opgelost. De software van het Uniflex systeem, geschreven in C, werd overgezet naar het MacOS. Deze nieuwe applicatie (Pika) heeft een aantal jaren gefunctioneerd. In 1988 kocht URW code om als startpunt te dienen voor Ikarus M.
Peter Matthias Noordzij (The Enschede Font Foundry heeft Pika een aantal jaren gebruikt voor berekenen van “automatische kraalranden”. Als letters van een originele stempel (de vorm die wordt gebruikt voor het maken van matrijzen van loodzetsel) worden gedigitaliseerd, dan zijn ze per definitie te dun, omdat de ontwerper/stempel­snijder rekening heeft gehouden met de dikte van de “kraalrand”. Als een loden letter met inkt op papier wordt gedrukt, dan wordt die inkt er een beetje tussen­uit­gedrukt. De letter wordt dan vetter, precies zoveel als de ontwerper heeft bedoeld. Maar als een letter in gedrukte vorm wordt gedigitaliseerd, dan is de contour te onregelmatig.
Pika kon worden gebruikt om van de strakke contour van de stempel toch automatisch de dikte van de kraalrand te berekenen.

Zie ook Ikarus M, RoboFog en RoboFab