Een goed stramien is zo ontworpen dat je geen last van hebt, je mag als ontwerper eigenlijk niet merken dat je het gebruikt. Als een stramien te grofmazig is, dus bijvoorbeeld maar twee kolommen op een pagina toelaat, dan zal een ontwerper niet de mogelijkheid hebben om drie kolommen te plaatsen. Het stramien is dan een beperking, niet een hulp.

Het ontwerp moet daarom zo veelzijdig zijn, dat alle wensen op het gebied van lay-out en typografie met het stramien in te vullen zijn, zonder dat het aan de andere kant te fijnmazig wordt. Deze balans, de “resolutie” van een stramien is een maat die bij het ontwerpen van een stramien moet worden vastgesteld.

De storende factor van een stramien is de ruimte tussen twee kolommen, het kolomwit. Die ruimte maakt dat de breedte van vier kolommen groter is dan twee keer de breedte van twee kolommen.